“Om maar met de deur in huis te vallen: we zijn in de afgelopen periode nog niet echt een stap vooruit gekomen, al jaren schommelen we in Nederland rond het inzamelingspercentage van 45%. De nieuwe Europese WEEE-richtlijn legt ons op dat vanaf 2019 65% van alle verkochte apparatuur moet worden teruggehaald en gerecycled. Dat halen we niet. Nog niet.”

“Rampzalig? Nou ja, niet fijn natuurlijk, maar rampzalig gaat te ver”, vervolgt Andreas Meijer, voorzitter en inmiddels teruggetreden manager van Stichting RTA, Stichting Recycling Technologische Apparatuur (RTA). “Het probleem is dat we niet scherp in beeld hebben waar alles blijft en wat ermee gebeurt. Maar daar zijn we hard mee bezig.”

Kees Groeneveld: “Momenteel zitten we landelijk op zo’n 45%, dat klinkt weinig, maar let wel, vrij veel afgedankte elektrische en elektronische apparatuur verdwijnt uit het blikveld omdat het verkocht, geëxporteerd of refurbished wordt. Dat zijn processen waar geen registratieplicht geldt. Met andere woorden, die 45% betekent niet direct dat er 20% onrechtmatig wordt verwerkt. Of gedumpt. Wat het wel impliceert is dat we snel inzicht moeten krijgen in de afdankings-, hergebruik- en verwerkingsstromen die realiteit zijn. Daar laten we nu dus onderzoek naar doen door management consultants FFact.”

“Maar dat doen we natuurlijk niet alleen”, gaat Andreas verder. “het onderzoek retourstromen professionele elektr(on) ische apparatuur werken we nauw samen met vijf collega-collectieven. We hebben wat dat betreft zeer bewust onze scope verlegd naar buiten. Richtten we ons ten aanzien van die 65% voorheen uitsluitend op onze deelnemers en de verwijdering van hun e-waste via Coolrec, momenteel kijken we in het licht van ons onderzoek ook naar wat er buiten de RTA-deur gebeurt. Wij onderschrijven namelijk het all-actors principe. Dat gaat ervan uit dat iedere partij in de keten verantwoordelijkheid draagt voor de registratie en recycling van e-waste. Ons inziens de enige manier om alle stromen in beeld te krijgen en de boel dicht te timmeren. Het zal duidelijk zijn dat we vanwege de toegenomen activiteiten meer capaciteit in huis hebben moeten halen. Dat en het feit dat ik me sinds de pensionering van Kees meer ben gaan toeleggen op mijn functie als adjunct-directeur van FHI, hebben ons doen besluiten om een nieuwe manager aan te stellen. Dat is Renate dus geworden.”

“Inderdaad, sinds 1 oktober 2018 ben ik in functie bij stichting RTA”, vertelt Renate Toxopeus. Zoals mijn familienaam waarschijnlijk al verraadt ben ik redelijk thuis in het politiek bestuurlijke leven. Vanuit mijn juridische achtergrond ben ik daar zo’n tien jaar in actief geweest. Die ervaring zal me in mijn huidige hoedanigheid als manager van RTA goed van pas komen. Om ons gedachtegoed daar te laten landen – één van mijn hoofdtaken – is het in je voordeel als je het spel dat daar gespeeld wordt een beetje kent. Als je de verschillende belangen aanvoelt, diplomatiek bent en niet terugdeinst op het moment dat de dingen complex dreigen te worden. Daar moet je in kunnen manoeuvreren. Maar het komt niet allemaal op mijn schouders terecht hoor, Bente, Kees en Andreas zijn er ook nog.”

“Zeker! Gepensioneerd, maar ik ben op afroep beschikbaar”, lacht Kees Groeneveld. “Nog even terug naar dat onderzoek, het was duidelijk dat we het breed moesten trekken en het gezamenlijk moesten aanpakken. Dat daarvoor wat horden genomen moesten worden, moge duidelijk zijn. Denk alleen maar aan de kosten en de verdeling daarvan. Wij geven alleen nog maar geld uit voor dingen die goed gaan, is ons standpunt. In het consumententraject ligt de nadruk vooral op het beïnvloeden van de publieke opinie. Dat is niet ons ding, wij focussen ons gericht op de verantwoordelijkheden in de professionele keten van business to business. Uiteindelijk hebben zes producentencollectieven de onder meer met degene die belast is met de waarborging van het milieu- en duurzaamheidsbeleid van het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Zijn inspanningen en lobby binnen het Milieu Platform Zorgsector hebben er vervolgens in geresulteerd dat meerdere ziekenhuizen zich bereid hebben verklaard om mee te werken. Een toezegging die ons onderzoek en dus ook ons uiteindelijke Plan van Aanpak zeker ten goede zal komen.” “Het probleem is dat we niet scherp in beeld hebben waar alle apparatuur blijft en wat ermee gebeurt. Maar daar zijn we hard mee bezig.” handen ineen geslagen en elkaar gevonden in een gezamenlijk belang: het milieu. Naast RTA zijn dat ICT Milieu, LightRec, NGR, SMR en Stibat. Voor de zomer 2019 willen we onze onderzoeksresultaten aan het ministerie presenteren.” Deze resultaten zullen ook worden meegenomen in het Plan van Aanpak 65%. Op verzoek van de staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu is dit Plan van Aanpak gezamenlijk opgesteld door RTA en de andere producentencollectieven. Het is gericht op de verhoging van het inzamelingspercentage Afgedankte Elektrische en Elektronische Apparaten.

“En tot slot ook nog even over de te verwachten output van dat onderzoek”, vervolgt Andreas Meijer. “Het gaat er dus vooral om meer inzicht te krijgen in de exit-stromen. Nou is het in ziekenhuizen, naast laboratoria en de industrie de grootste gebruikers en dus ook ontdoeners van e-apparatuur, wat betreft het verwijderen en registreren van e-waste over het algemeen goed geregeld. Het lag dus voor de hand om die bij ons onderzoek te betrekken. Kees heeft daarover gesprekken gevoerd,onder meer met degene die belast is met de waarborging van het milieu- en duurzaamheidsbeleid van het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Zijn inspanningen en lobby binnen het Milieu Platform Zorgsector hebben er vervolgens in geresulteerd dat meerdere ziekenhuizen zich bereid hebben verklaard om mee te werken. Een toezegging die ons onderzoek en dus ook ons uiteindelijke Plan van Aanpak zeker ten goede zal komen.”